Gecenin karanlığında hep yanında olsam,
Mücadelen ve kıyamın rehberim olsa,
Mekke’nin ortasında Kabe’nin yanında,
Rahmani hareketin bir Eri olsam.
Ben kalksam ve dirilsem,
İmanımla yücelsem
İçimdeki benliği,
Tek tek eritsem.
Issız çöl gecesinde ardından gitsem,
İzini bulsam, yanında bir an otursam,
Ayağının tozuna yüzümü sürsem,
Sürsem, sürsem, erisem arşa yükselsem.
Ebu Bekr’in aşkını duysam kalbimde,
Beynimi kemiren şirkten kurtulsam,
Hicreti kendime yoldaş edinsem,
Mağaranın eşiğinde güvercin olsam.
EŞREF ZİYA